KARTY DOSTĘPU

Karty dostępu definicja

Karty dostępu, nazywane także kartami zbliżeniowymi lub kartami-kluczami, to elektroniczne identyfikatory umożliwiające kontrolę wejścia do zabezpieczonych miejsc. Wyglądem przypominają standardowe karty plastikowe (podobne do karty kredytowej), jednak wewnątrz zawierają elementy elektroniczne – najczęściej chip i antenę RFID – które przechowują unikalne dane identyfikacyjne użytkownika. Po zbliżeniu takiej karty do czytnika system kontroli dostępu odczytuje te dane i rozpoznaje, czy osoba ma prawo wejść w dane miejsce. W praktyce karta pełni więc rolę nowoczesnego klucza – pozwala otworzyć drzwi, bramkę lub inną blokadę tylko osobom o odpowiednich uprawnieniach.

Karty dostępu znajdują zastosowanie w wielu obszarach. Powszechnie korzysta się z nich w biurach i firmach (przy wejściach do budynków, pokoi biurowych, magazynów czy serwerowni), w instytucjach publicznych (urzędach, szkołach, szpitalach) oraz na terenie osiedli mieszkaniowych (wejścia do klatek schodowych, garaże, pomieszczenia wspólne). Dzięki nim możliwe jest uporządkowanie i kontrola dostępu – do środka dostają się wyłącznie osoby upoważnione, a każda próba wejścia może być odnotowana w systemie. Dodatkowo karty często pełnią funkcję identyfikatorów osobistych: można na nich nadrukować imię i nazwisko posiadacza, zdjęcie, nazwę firmy lub inne informacje. Są wygodne w użyciu – zazwyczaj wystarczy zbliżyć kartę do czytnika, bez potrzeby wpisywania kodu czy noszenia tradycyjnego klucza. W razie zgubienia karty, jej dezaktywacja w systemie jest szybka, co zwiększa bezpieczeństwo (w przeciwieństwie do zgubionego klucza, którego znalezienie przez niepowołaną osobę stanowi duże zagrożenie).

Jak działają systemy kontroli dostępu z wykorzystaniem kart?

System kontroli dostępu oparty na kartach składa się z kilku współpracujących elementów: czytników kart, kontrolerów (centrali zarządzającej), elektronicznych zamków oraz oprogramowania. Sama karta jest pasywnym nośnikiem danych – nie ma własnego zasilania, lecz zawiera zapisany kod lub chip. Zasada działania takiego systemu jest następująca:

• Odczyt karty: Gdy użytkownik zbliża kartę dostępu do czytnika, urządzenie to odczytuje znajdujący się na karcie kod identyfikacyjny (np. numer RFID zapisany w chipie). W przypadku kart zbliżeniowych odczyt następuje bezkontaktowo w ułamku sekundy.
• Weryfikacja uprawnień: Odczytane dane z karty są przesyłane do kontrolera systemu lub komputera z oprogramowaniem zarządzającym dostępem. System sprawdza, czy dany identyfikator figuruje w bazie danych oraz jakie ma przypisane uprawnienia. Weryfikowane jest m.in., czy karta jest aktywna, do jakich stref ma dostęp i w jakich godzinach może być używana.
• Decyzja i otwarcie: Jeśli weryfikacja przebiegnie pomyślnie (tzn. karta należy do uprawnionego użytkownika i ma prawo otworzyć dane drzwi o tej porze), kontroler wysyła sygnał do urządzenia wykonawczego – np. elektronicznego zamka w drzwiach lub elektrozaczepu. Mechanizm drzwi zostaje odblokowany, umożliwiając wejście. Jeśli karta nie ma odpowiednich uprawnień, dostęp zostaje odmówiony (drzwi pozostaną zamknięte), a system może sygnalizować próbę niedozwolonego wejścia.
• Rejestracja zdarzenia: Każde użycie karty jest zwykle rejestrowane w systemie. Zapisywana jest informacja, która karta (czyli który użytkownik) i o której godzinie próbowała uzyskać dostęp do konkretnego pomieszczenia. Taki log zdarzeń umożliwia późniejszą kontrolę, monitorowanie frekwencji pracowników czy analizę incydentów bezpieczeństwa.

Dzięki powyższym mechanizmom systemy oparte na kartach dostępu są nie tylko wygodne, ale też zapewniają wysoki poziom bezpieczeństwa. Proces identyfikacji i autoryzacji odbywa się automatycznie w tle i trwa zazwyczaj mniej niż sekundę, co sprawia, że przechodzenie przez drzwi z użyciem karty jest praktycznie tak szybkie jak użycie zwykłego klucza – a przy tym znacznie bardziej elastyczne i kontrolowane.

Rodzaje kart dostępu

Choć z zewnątrz większość kart dostępowych wygląda podobnie (mają zbliżony rozmiar i kształt), różnią się one zastosowaną technologią identyfikacji i poziomem zabezpieczeń. Wybór rodzaju karty wpływa na to, jak system kontroli dostępu będzie działał i jak bardzo będzie odporny na próby obejścia. Poniżej przedstawiamy najpopularniejsze rodzaje kart dostępu:

Karty magnetyczne

Karty magnetyczne to jedna z wcześniejszych technologii stosowanych w kontroli dostępu. Wyposażone są w pasek magnetyczny (podobny do tego na kartach płatniczych), na którym zakodowane są dane identyfikacyjne. Aby odczytać taką kartę, należy przeciągnąć ją przez specjalny czytnik szczelinowy, który sczytuje zapis magnetyczny. Karty magnetyczne były powszechnie używane w systemach dostępowych kilkanaście lat temu (często spotykane np. w hotelach czy starszych budynkach biurowych), jednak dziś są stopniowo zastępowane przez karty zbliżeniowe. Ich wadą jest konieczność fizycznego kontaktu z czytnikiem (co nieco spowalnia użycie) oraz stosunkowo niski poziom bezpieczeństwa – dane na pasku magnetycznym nie są szyfrowane i dość łatwo je skopiować za pomocą prostego programatora kart. Ponadto paski magnetyczne z czasem się zużywają (ścierają) i są wrażliwe na uszkodzenia mechaniczne czy pola magnetyczne. Z tych powodów większość nowoczesnych systemów kontroli dostępu rezygnuje z kart magnetycznych na rzecz wygodniejszych i bezpieczniejszych rozwiązań bezstykowych.

Karty zbliżeniowe 125 kHz (RFID LF)

Najbardziej popularnym obecnie typem są karty zbliżeniowe RFID. Wśród nich wyróżnić można dwie główne rodziny technologiczne, różniące się częstotliwością pracy i możliwościami. Pierwszą z nich są karty zbliżeniowe działające na częstotliwości ok. 125 kHz (tzw. RFID low-frequency). Do tej grupy należą np. karty standardu EM/Unique 125 kHz, które przez długi czas były standardem w systemach kontroli dostępu. Karty te zawierają wbudowany układ scalony z zaprogramowanym numerem identyfikacyjnym oraz małą antenę. Po zbliżeniu karty do czytnika następuje bezprzewodowy odczyt kodu (energia potrzebna do zasilenia chipa jest indukowana z pola elektromagnetycznego czytnika). Karty 125 kHz są bezkontaktowe – nie trzeba ich nigdzie wkładać, wystarczy zbliżyć na kilka centymetrów do czytnika, co jest bardzo wygodne w codziennym użytkowaniu. Ich zaletą jest też niska cena oraz duża odporność na zużycie (brak elementów mechanicznych).

Warto jednak pamiętać, że proste karty 125 kHz oferują podstawowy poziom bezpieczeństwa. Najczęściej przesyłają one do czytnika jedynie stały, niezaszyfrowany numer ID. Jeśli ktoś zdobędzie odpowiedni sprzęt (niedrogi kloner RFID), może stosunkowo łatwo skopiować taką kartę, odczytując jej numer i zapisując go na innej karcie. Z tego względu karty tego typu sprawdzają się raczej w mniej krytycznych zastosowaniach lub tam, gdzie ryzyko ataku jest niewielkie. Niemniej do dziś są szeroko wykorzystywane w wielu firmach i instytucjach ze względu na swoją prostotę i niezawodność.

Karty zbliżeniowe 13,56 MHz (RFID HF, MIFARE i inne)

Drugą główną grupą kart bezstykowych są karty wysokiej częstotliwości 13,56 MHz, do których należą m.in. popularne karty MIFARE, a także inne standardy zgodne z ISO/IEC 14443 czy 15693. Karty 13,56 MHz również działają na zasadzie zbliżeniowej (NFC należy do tej rodziny technologii), jednak posiadają bardziej zaawansowane możliwości. Przede wszystkim oferują one wyższy poziom zabezpieczeń: dane zapisane na tych kartach mogą być szyfrowane, a komunikacja między kartą a czytnikiem może wymagać uwierzytelnienia. Przykładowo, karty z rodziny MIFARE DESFire posiadają mechanizmy kryptograficzne, które praktycznie uniemożliwiają sklonowanie karty przez osoby postronne – nawet jeśli ktoś odczyta zawartość karty, nie będzie w stanie wczytać jej do innego identyfikatora bez znajomości kluczy szyfrujących. Tak wysoki poziom bezpieczeństwa sprawia, że karty 13,56 MHz są rekomendowane do zastosowań, gdzie kontrola dostępu musi być szczególnie szczelna (np. w obiektach o wysokim poziomie tajności, serwerowniach, instytucjach finansowych).

Oprócz bezpieczeństwa, karty wysokiej częstotliwości często posiadają większą pamięć i możliwość podziału na sektory. Oznacza to, że jedna fizyczna karta może pełnić wiele ról – na przykład służyć jednocześnie do otwierania drzwi, rejestrowania czasu pracy, korzystania z firmowej stołówki czy logowania się do systemów IT. Dzięki temu użytkownik nie musi nosić kilku różnych kart, a administrator może zarządzać dostępem centralnie. Karty 13,56 MHz (jak MIFARE) są nieco droższe od prostych kart 125 kHz, jednak inwestycja ta przekłada się na znacznie większe bezpieczeństwo i funkcjonalność. Obecnie w nowych instalacjach kontroli dostępu coraz częściej standardem są właśnie systemy oparte o karty HF 13,56 MHz, zapewniające dobrą równowagę między wygodą a poziomem ochrony.

Karty chipowe (stykowe)

Oprócz kart zbliżeniowych istnieją także karty chipowe stykowe, wyposażone w widoczny na powierzchni metalowy układ (chip), do którego odczytu konieczne jest fizyczne włożenie karty do czytnika złącza stykowego. Tego rodzaju karty kojarzymy głównie z kartami bankowymi czy kartami telefonicznymi z dawnych lat, ale bywają one wykorzystywane również jako karty identyfikacyjne. W systemach kontroli dostępu karty stykowe mają jednak niewielkie zastosowanie, ponieważ ich użycie jest mniej wygodne (trzeba wsunąć kartę do czytnika i odczekać moment na odczyt). Dodatkowo mechaniczne zużycie czytników i kart jest większe. Z tego względu jeśli już stosuje się karty procesorowe w systemach zabezpieczeń, to częściej mają one tzw. podwójny interfejs (dual interface) – czyli poza chipem stykowym posiadają także moduł zbliżeniowy RFID. W praktyce więc użytkownik korzysta z takiej karty bezstykowo na co dzień, a stykowo np. do dodatkowej autoryzacji w rzadkich sytuacjach. Reasumując, typowe systemy kontroli dostępu obecnie opierają się niemal wyłącznie na kartach zbliżeniowych, a karty chipowe występują głównie jako nośniki innych danych (np. podpisu elektronicznego) niż sam dostęp do pomieszczeń.

Karty dualne i hybrydowe

Ciekawą kategorię stanowią karty dualne (hybrydowe), które łączą w sobie dwie lub więcej technologii identyfikacji. Przykładem może być karta posiadająca jednocześnie moduł 125 kHz i 13,56 MHz – dzięki temu może ona działać równolegle w starszym systemie niskiej częstotliwości oraz w nowoczesnym systemie opartym o MIFARE. Takie rozwiązanie bywa stosowane przy modernizacji infrastruktury kontroli dostępu: firma wymienia stopniowo czytniki na nowe, ale wydaje pracownikom karty działające w obu standardach, aby przez okres przejściowy jedna karta otwierała zarówno stare, jak i nowe drzwi. Inny przykład karty hybrydowej to połączenie karty zbliżeniowej z chipem stykowym lub z paskiem magnetycznym (np. karta posiada antenę RFID, a jednocześnie pasek magnetyczny dla zgodności z jakimś innym systemem). Karty dualne są nieco droższe i grubsze (mieści się w nich więcej elementów), jednak zapewniają dużą uniwersalność. Użytkownik nie musi nosić kilku kart, a organizacja może płynnie migrować między technologiami.

Wirtualne karty dostępu (smartfony)

Coraz częściej tradycyjne plastikowe karty zastępowane są przez tzw. wirtualne identyfikatory na smartfonach. W takim rozwiązaniu telefon komórkowy pełni rolę karty dostępu – może komunikować się z systemem poprzez NFC (Near Field Communication, tak jak zbliżeniowa karta) lub za pomocą technologii Bluetooth Low Energy czy kodów QR w aplikacji. Użytkownik zamiast przykładać fizyczną kartę, zbliża do czytnika swój telefon (albo wykorzystuje aplikację, która otwiera zamek). Z punktu widzenia systemu kontroli dostępu to wciąż unikalny identyfikator, tyle że zapisany w urządzeniu mobilnym.

Zaletą mobilnych kart dostępu jest wysoki komfort – większość ludzi nosi telefon zawsze przy sobie, więc zmniejsza się ryzyko zapomnienia lub zgubienia identyfikatora. Możliwe jest również zdalne nadawanie uprawnień (np. wysłanie „wirtualnej karty” nowemu pracownikowi przez internet) oraz ich cofanie w czasie rzeczywistym. Pewne systemy pozwalają nawet na uwierzytelnianie dwuskładnikowe, gdzie do otwarcia drzwi wymagane jest zarówno posiadanie telefonu, jak i potwierdzenie akcji w aplikacji. Należy jednak pamiętać, że aby korzystać ze smartfona jak z karty dostępu, potrzebna jest kompatybilna infrastruktura – odpowiednie zamki lub czytniki potrafiące komunikować się z telefonami. Ponadto nie każdy pracownik może chcieć używać prywatnego telefonu do celów służbowych lub obawiać się o wyczerpanie baterii w nieodpowiednim momencie. Mimo to trend wskazuje, że mobilne identyfikatory będą zyskiwać na popularności i w przyszłości staną się ważnym uzupełnieniem, a może nawet następcą klasycznych kart.

Bezpieczeństwo kart dostępu

Bezpieczeństwo systemu kontroli dostępu w dużej mierze zależy od zastosowanej technologii kart oraz sposobu zarządzania nimi. Choć sama obecność zamka na kartę zwiększa zabezpieczenie obiektu (w porównaniu np. z brakiem jakiejkolwiek kontroli), warto zwrócić uwagę na kilka aspektów, które decydują o poziomie ochrony:

• Technologia identyfikacji: Tak jak wspomniano wcześniej, proste karty transmitujące tylko stały numer (np. podstawowe RFID 125 kHz) są bardziej podatne na skopiowanie. Bardziej zaawansowane karty z szyfrowaniem (MIFARE, DESFire, iClass itp.) oferują znacznie wyższy poziom bezpieczeństwa, ponieważ przy każdym zbliżeniu wykonują zabezpieczoną kryptograficznie wymianę danych z czytnikiem. Wybór technologii karty powinien więc być podyktowany skalą zagrożeń – im cenniejsze zasoby chronimy, tym nowocześniejsze karty warto stosować.
• Ochrona przed klonowaniem: Dobre systemy zabezpieczają się przed możliwością duplikowania kart. Poza samą technologią karty (szyfrowanie), często wprowadza się dodatkowe mechanizmy, np. unikalne dla danej instalacji klucze kodujące czy niestandardowe formaty zapisu danych. Dzięki temu nawet posiadanie fizycznej kopii karty nie wystarczy, jeśli nie przejdzie ona poprawnej autoryzacji w systemie. W razie wykrycia próby użycia sklonowanej karty (np. dwóch identycznych numerów w różnych miejscach), system może alarmować administratorów.
• Zarządzanie uprawnieniami: Ważnym elementem bezpieczeństwa jest właściwa administracja kartami. System kontroli dostępu powinien umożliwiać szybkie zablokowanie zgubionej lub skradzionej karty, a także natychmiastowe odebranie dostępu pracownikowi, który np. zakończył pracę w firmie. Dobre praktyki to również nadawanie uprawnień czasowych (karta działa tylko w określonym przedziale czasu lub ważność wymaga regularnego przedłużenia) oraz stosowanie zasad minimalnych uprawnień (każdy użytkownik ma dostęp tylko tam, gdzie naprawdę musi).
• Integracja z innymi systemami: Aby zwiększyć poziom bezpieczeństwa, system kart dostępu można zintegrować z innymi zabezpieczeniami budynku. Przykładowo, po użyciu karty system może współpracować z czujnikami otwarcia drzwi – sprawdzając, czy drzwi faktycznie zostały otwarte i zamknięte, co zapobiega pozostawieniu ich niezamkniętych. Integracja z systemem monitoringu (CCTV) pozwala przypisać nagrania wideo do zdarzeń użycia karty (dzięki czemu wiadomo, kto fizycznie przechodził przez drzwi). Z kolei powiązanie kontroli dostępu z systemem alarmowym umożliwia automatyczne rozbrajanie alarmu dla uprawnionych wejść lub wywołanie alarmu, gdy ktoś użyje nieautoryzowanej karty. Takie wielowarstwowe podejście znacząco utrudnia potencjalnym intruzom obejście zabezpieczeń.

Podsumowując, karty dostępu same w sobie są tak bezpieczne, jak cały ekosystem, w jakim działają. Wybór odpowiedniej technologii kart i dbałość o dobre procedury zarządzania nimi przekładają się na mniejsze ryzyko nieuprawnionego dostępu. W wielu przypadkach inwestycja w bezpieczniejsze rozwiązania – wyższy koszt zaawansowanych kart i czytników – zwraca się w postaci spokoju o bezpieczeństwo chronionego obiektu.

Jak wybrać odpowiednią kartę dostępu? Kryteria wyboru

Wybór kart dostępowych powinien być przemyślany i dostosowany do specyfiki danego obiektu oraz potrzeb użytkowników. Nie istnieje jedna uniwersalna karta najlepsza dla wszystkich zastosowań – decyzja zależy od wielu czynników. Oto najważniejsze kryteria, które warto wziąć pod uwagę przy wyborze systemu kart dostępu:

• Skala i charakter obiektu: Inne rozwiązanie sprawdzi się w małym biurze zatrudniającym kilkanaście osób, a inne w rozległym zakładzie przemysłowym czy biurowcu obsługującym setki użytkowników. Należy uwzględnić liczbę drzwi do zabezpieczenia, liczbę potencjalnych posiadaczy kart oraz ewentualne strefy o różnych poziomach dostępu. W mniejszych systemach z powodzeniem mogą działać prostsze karty, natomiast w bardzo dużych (gdzie istotna jest szybka komunikacja wielu czytników z centralą i możliwość obsługi tysięcy identyfikatorów) lepiej sprawdzą się zaawansowane rozwiązania klasy enterprise.
• Wymagany poziom bezpieczeństwa: Jeśli chronione są szczególnie wrażliwe obszary lub dane (np. archiwa, serwerownie, laboratoria), warto postawić na karty o podwyższonym poziomie zabezpieczeń, z trudnym do sklonowania chipem i szyfrowaną komunikacją. W obiektach o mniejszym ryzyku (np. dostęp do sali konferencyjnej czy siłowni dla pracowników) można rozważyć tańsze karty standardowe. Zawsze jednak należy zachować balans między ceną a bezpieczeństwem – oszczędność na karcie nie powinna narażać nas na poważne straty wskutek nieuprawnionego wejścia.
• Możliwość przyszłej rozbudowy: Dobrze jest myśleć perspektywicznie. System kontroli dostępu często z czasem się rozrasta – pojawiają się nowe drzwi, dodatkowe funkcje (rejestracja czasu pracy, integracja z parkingiem, itp.) albo więcej użytkowników. Wybierając technologię kart, upewnijmy się, że pozwoli ona na taką rozbudowę. Przykładowo, karty z większą pamięcią (MIFARE) mogą później posłużyć do kolejnych zastosowań bez wymiany całego systemu. Standaryzowane rozwiązania będą też kompatybilne z szerszą gamą urządzeń w przyszłości.
• Kompatybilność ze sprzętem i standardy: Karta dostępu musi być zgodna z czytnikami i kontrolerami, które zamierzamy użyć. Dlatego ważne jest postawienie na powszechne standardy rynkowe. Unikajmy bardzo niszowych technologii – np. czytnika działającego tylko z jednym typem kart od egzotycznego producenta – bo może to utrudnić serwis i rozbudowę. Lepiej wybrać karty i czytniki renomowanych marek, działające w otwartych standardach (np. MIFARE, HID, EM). To zapewni nam większą elastyczność i niezależność od jednego dostawcy.
• Wygoda użytkowania i administrowania: Technologia powinna być przyjazna zarówno dla codziennych użytkowników, jak i dla administratorów systemu. Dla użytkownika liczy się np. to, by kartę łatwo było nosić (standardowe karty pasują do portfela, można je też włożyć w etui i przypiąć do smyczy lub zrobić z nich plakietkę imienną). Używanie karty ma być szybkie i intuicyjne. Z kolei dla administratora ważne jest, by proces wydawania nowych kart, ich programowania oraz ewentualnego blokowania (np. w razie zgubienia) był prosty i sprawny. Dobrze zaprojektowany system pozwala np. w ciągu minut dodać nowego pracownika i nadać mu odpowiednie uprawnienia, a w razie potrzeby natychmiast dezaktywować zgubioną kartę. Aspekty te wpływają na efektywność zarządzania bezpieczeństwem w organizacji.
• Koszty zakupu i eksploatacji: Budżet zawsze jest pewnym ograniczeniem, dlatego warto przeanalizować koszty zarówno początkowe, jak i długoterminowe. Same karty dostępu (szczególnie te podstawowe) są stosunkowo tanie, często kosztują od kilku do kilkunastu złotych za sztukę, natomiast droższe mogą być czytniki oraz oprogramowanie. Rozwiązania bardziej zaawansowane mogą wymagać większych nakładów na start, ale za to oferują dłuższą żywotność, mniejsze ryzyko incydentów i mniej problemów serwisowych. Podejmując decyzję, dobrze jest porównać całkowity koszt posiadania systemu w skali kilku lat – czasem droższy na starcie system z lepszymi kartami okaże się bardziej opłacalny, gdyż unikniemy np. kosztów wymiany kart po naruszeniu bezpieczeństwa.

Analizując powyższe kryteria i priorytety danego obiektu, można dobrać optymalny rodzaj kart dostępowych. Warto skonsultować się ze specjalistami od systemów zabezpieczeń, aby uwzględnić wszelkie wymagania. Odpowiednio dobrane karty dostępu stanowią fundament skutecznej kontroli wejść – zwiększają bezpieczeństwo, a jednocześnie usprawniają codzienne funkcjonowanie użytkowników budynku.

Oferta firmy DTS System w zakresie kart dostępu i kontroli wejścia

Planując wdrożenie systemu kontroli dostępu opartego na kartach, warto zwrócić się do doświadczonych dostawców, którzy oferują sprawdzone rozwiązania. Przykładem takiej firmy jest DTS System z Lublina, która specjalizuje się w systemach zabezpieczeń. W ofercie DTS System znajdują się kompletne systemy kontroli dostępu renomowanych marek, w tym szeroki wybór urządzeń i kart zbliżeniowych.

Firma DTS System dostarcza m.in. rozwiązania producentów takich jak Bosch, Roger, Satel czy Dahua. Obejmuje to centrale i kontrolery dostępu, różnego typu czytniki kart (zarówno standardowe RFID, jak i czytniki biometryczne wykorzystujące np. odcisk palca), zamki elektroniczne, przyciski wyjścia awaryjnego oraz oczywiście same nośniki identyfikacyjne – karty dostępu, breloki zbliżeniowe, opaski RFID itp. Klienci mogą zaopatrzyć się zarówno w proste karty 125 kHz, jak i zaawansowane karty szyfrowane (np. MIFARE DESFire) w zależności od potrzeb. Ważnym elementem oferty jest także oprogramowanie do zarządzania dostępem, które pozwala konfigurować uprawnienia, monitorować zdarzenia i integrować system z innymi instalacjami bezpieczeństwa.

Warto podkreślić, że DTS System zajmuje się fachowym doradztwem i sprzedażą komponentów systemów zabezpieczeń, natomiast montaż i uruchomienie takich systemów realizują zazwyczaj partnerzy instalacyjni lub działy techniczne klientów. Dzięki temu firma koncentruje się na dostarczeniu niezawodnego sprzętu najwyższej jakości – oferuje wyłącznie przetestowane i uznane na rynku marki – a klient ma pewność, że otrzymuje rozwiązania trwałe i bezpieczne. Jeżeli poszukujemy elementów systemu kontroli dostępu (od kart i czytników, po kompletne zestawy), DTS System może przedstawić ofertę dopasowaną do skali oraz wymagań danego obiektu.